люди
мн. (ед. человек м) 1. ода-мон, мардум, халқ; молодые люди 1) одамони ҷавон 2) (чета) арӯсу домод; было много людей мардум бисёр буданд // аҳл; люди науки аҳли илм; люди искусства аҳли санъат 2. (кадры) коркунон, коргарон; нашему заводу нужны люди ба заводи мо коргарон даркоранд 3. воен. одамон, аскарон, ҷанговарон; командир заботился о своих людях командир ба ҷанговарони (аскарони) худ ғамхорӣ мекард 4. уст. хизматгорон, пешхизматҳо <> люди доброй воли одамони некирода (сулҳҷӯй); бывшие люди радди маъракашудагон; гулящие люди одамони озод; работные люд-и ист. аҳли кор, коргарон; на людях дар пеши назари мардум, дар байни одамон; на людях и смерть красна посл. марги бо ёрон тӯй аст; выбиться в люди бо машаққат ба қатори одамон даромадан; вывести в люди кого одам кардан, ба қатори одамон даровардан; выйти в люди ба қатори одам даромадан; жить (служить) в людях дар даргоҳи мардум кор кардащ. все мы люди одамизод - шири хомхӯрда; свет (мир) не без добрых люде посл. люд як дари баста, сад дари кушода; свой люди -сочтёмся погов. ҳисоби дӯстон - дар дил; поспешишь - людёи насмешишь погов. ~ дар кори шитоб пушаймонӣ бисьёр