край

м 
1. лаб, канор; 
на краю об-рыва дар лаби ҷарӣ // (окраина) канор; 
на краю села дар канори деҳа // (верх стенок, боков и т. п.) лаб, қир-ра; 
налить стакан до краев стаканро лаб ба лаб пур кардан 
2. мамлакат, кишвар, ватан, сарзамин; 
родной край кишвари азиз, диёри азиз; 
в наших краях дар тарафҳои мо 
3. кишвар; 
приморский край кишвари назди баҳр <> непочатый край чего фаровонӣ, беҳадду ҳисоб; 
передний край хати пеши ҷанг; 
толстый край гӯшти болои тӯш; 
тонкий край гӯшти қабурға; 
из края в край дар ҳама ҷой; 
сар то сар, сар то по; 
на кра й света ба он сари дунё, ба ақсои олам; 
на краю света дар канори дунё, дар ақсои олам; 
с краю аз канор, аз чакка; 
через край аз ҳад зиёд, лабрез; 
бить через край ҷӯшидан, дар авҷ будан; 
литься (переливаться) через край лабрез шудан; 
хватить через край аз ҳад гузарондан; 
быть на краю гибели дар дами ҳалокат будан; 
быть на краю могйлы дар дами марг будан, по ба лаби гӯр расидан; 
конца краю (края) нет (не видно) охираш (поёнаш) нест, бепоён аст; 
краем глаза видеть что бо гӯшаи чашм дидан; 
краем уха слышать что як ба гӯш расидан, аранге шунидан