конь

м 
1. асп; 
боевой конь аспи ҷангӣ; 
седлать коня аспро зин кардан; 
верхом на конё савораи асп; 
по коням! ба аспҳо савор шавед! 
2. шахм. асп; 
ход конём 
1) бо асп гаштап (дар шоҳмотбозӣ) 
2) перен. найранг, ҳила; 
3. спорт. асп (хараки чармин, асбоби машқи гимнастикӣ) <> не в коня корм хар чӣ донад лаззати қанди набот; 
конь [ещё] не валялся ҳанӯз коре карда нашуда, ҳанӯз ҳеҷ кор нашудааст; 
дареному коню в зубы не смотрят посл. аз дӯст ҳар чӣ мерасад, некӯст; 
конь [и] о четырёх ногах, да и [тот] спотыкается погов. аспи нағз ҳам гоҳо пешпо мехӯрад; 
куда конь с копытом, туда и рак с клешнёй посл. « аспро наъл зананд, қурбоққа ҳам пой бардоштааст; 
старый конь борозды не испортит (не портит) посл. пурдида - пурдон, нодида - нодон