.
c русского с таджикского

канитель

ж 
1. калобатун; 
золотая канитель калобатуни заррин 
2. перен, разг. сарфи беҳудаи вақт, беҳудагарди <> тянуть (разводить) канитель 
1) бо кори дилбазан машғул шудан 
2) кашол додан (ягон кор ё гапро)