калач
м 1. калач, кулча 2. в знач. иареч. калачбм печида; лежать, свернушись калачом печида хобидан (хоб рафтан) <> тёртый калач гурги борондида, каси гармусарддида; достаться на калачй кому ҷазо дидан; калачом не заманишь кого ба ҳеҷ тадбир ҷалб кардан мумкин не