.
c русского с таджикского

калач

м 
1. калач, кулча 
2. в знач. иареч. калачбм печида; 
лежать, свернушись калачом печида хобидан (хоб рафтан) <> тёртый калач гурги борондида, каси гармусарддида; 
достаться на калачй кому ҷазо дидан; 
калачом не заманишь кого ба ҳеҷ тадбир ҷалб кардан мумкин не