.
c русского с таджикского

долой

нареч. разг. 
1. дур, дафъ; 
он сбросил с себя шубу долой вай пустинро аз танаш [кашида] партофт 
2. взнач. при-казания нест бод, дур бод, дафъ шавад; 
долой войну! нест бод ҷаиг!; 
шапки долой! телпакҳоро аз сар гиред! <> с глаз долой ! дафъ шав аз назарам!, дур шав аз чашмам!; 
уйди (убирайся) с глаз долой! рав!, аз пеши чашмам дафъ шав!, ба назарам нанамо!; 
с плеч (с рук) ~ аз сар соқит