долой
нареч. разг. 1. дур, дафъ; он сбросил с себя шубу долой вай пустинро аз танаш [кашида] партофт 2. взнач. при-казания нест бод, дур бод, дафъ шавад; долой войну! нест бод ҷаиг!; шапки долой! телпакҳоро аз сар гиред! <> с глаз долой ! дафъ шав аз назарам!, дур шав аз чашмам!; уйди (убирайся) с глаз долой! рав!, аз пеши чашмам дафъ шав!, ба назарам нанамо!; с плеч (с рук) ~ аз сар соқит