дань
ж 1. ист. боҷ, хироҷ; взимать дань боҷ гирифтан 2. перен. (должное) ҳақ, тақдир // (уступка чему-л.) гузашт, риоя; дань традиции риояи анъана <> отдать (заплатить) дань 1) кому-чему (воздать должное) ҳақшумурдан, лоиқ донистан, ба қадри касе, чизе расидан 2) чему (сделать уступку) гузашт (рӯйхотир) кардан; отдать дань уважения кому-л. эҳтироми касеро ба ҷо овардан дар м 1. пешкаш, ҳадя; принестй в дань что-л. чизе пешкаш кардан 2. қобилият, истеъдод, маҳорат; дань речи (слова) 1) (способность говорыть) қобилияти нутқ; потерять дань речи аз забон мондан, лол шудан 2) (красноречие) суханварӣ, нотиқӣ; обладать даньом слова истеъдоди нотиқӣ доштан <> даньы природы неъматҳои табиат