горе

с 
1. ғам, ғусса, андӯҳ, кулфат; 
неутёшное горе андӯҳи бепоён 
2. мусибат, бадбахтӣ, бало, дарду алам; 
его постигло большое горе ба сараш мусибати калон омад 
3. в знач. сказ. разг. вой бар ҳоли...; 
горе тому, кто... вой ба ҳоли он касе, ки... <> гор е горькое мусибати ҳалокатасар; 
горе луковое шутл. ноӯҳдабаро, ношуд; 
подавленный горем мусибатзада, кулфатзада; 
убитый горем ғамзада, аламзада; 
и горя мало кому ҳеҷ ғам (парво) надорад, бепарвофалак; 
с горем пополам ба зӯр, ҳарому ҳариш; 
[и] смех и горе ҳам хандаи кас меояд, ҳам гиряаш; 
горе горевать прост. бисёр ғам хӯрдан; 
горе мыкать прост. азоб кашидан; 
завить горе верёвочкой прост. ғаму ғуссаро аз дил дур кардан; 
помочь горю аз душвори халос кардан; 
дар рӯзи дармондаги дасти ёрӣ дароз кардан; 
хлебнуть (хватить) горя прост. азият кашидан, азоби бисёре кашидан
нареч. уст. книжн. (вверх, ввысь) ба боло, ба баландӣ, ба фароз; 
возвести горе ба боло назар афкандан - ирон. кисми аввали калимахои мураккаб ба маънои «бад», «бекора»: горе- охотник шикорчии ношуд